Zico: brazylijska legenda futbolu i ikona Flamengo

0

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany na całym świecie jako Zico, to brazylijska legenda futbolu, która na stałe zapisała się w annałach historii jako jeden z najwybitniejszych piłkarzy wszech czasów. Urodzony 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, na marzec 2024 roku ma 71 lat. Nazywany często „Białym Pelé”, Zico swoją niezwykłą karierę zwieńczył zdobyciem 508 goli dla swojego ukochanego klubu Flamengo, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tej brazylijskiej potęgi. Od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją głęboką więź z piłką nożną.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 71 lat (stan na marzec 2024)
• Żona/Mąż: Brak danych
• Dzieci: Brak danych
• Zawód: Piłkarz (emerytowany), trener, doradca techniczny
• Główne osiągnięcie: Najlepszy strzelec w historii klubu Flamengo (508 goli), król strzelców Copa Libertadores (1981), zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (1981).

Podstawowe informacje o Zico

Arthur Antunes Coimbra, światowej sławy piłkarz, znany jest szerzej pod pseudonimem Zico, który stał się synonimem piłkarskiej wirtuozerii. Urodził się 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro w Brazylii. W marcu 2026 roku będzie obchodził swoje 73. urodziny. Ze względu na swój niezwykły styl gry, kreatywność i skuteczność, zyskał przydomek „Biały Pelé”. Sam Pelé, inny brazylijski gigant futbolu, niegdyś stwierdził, że Zico był graczem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności.

Obecnie, od 2022 roku, Zico kontynuuje swoją wieloletnią więź z japońską piłką nożną, pełniąc funkcję doradcy technicznego w klubie Kashima Antlers. Ta rola podkreśla jego trwałe zaangażowanie w rozwój futbolu, zwłaszcza w Japonii, gdzie cieszy się statusem lokalnej legendy.

Życie osobiste i wczesne lata Zico

Słynny pseudonim „Zico” ma swoje korzenie w rodzinnych zdrobnieniach imienia Arthur. Ewoluował on od formy Arthurzinho (Mały Artur) i Arthurzico, przez Tuzico, aż do ostatecznej wersji stworzonej przez jego kuzynkę Ermelindę „Lindę” Rolim. Ta rodzinna historia pseudonimu dodaje osobistego wymiaru jego legendzie. Pasja do futbolu była u niego dziedziczna; jego starsi bracia, Antunes i Edu, również byli zawodowymi piłkarzami. Zico stawiał pierwsze kroki na boisku w lokalnej drużynie futsalowej Juventude. Jego talent został szybko dostrzeżony, co doprowadziło do kluczowego momentu w jego karierze. W 1967 roku, mając zaledwie 14 lat, miał odbyć testy w klubie América. Jednak po spektakularnym występie, w którym strzelił 9 goli dla River Futebol Clube, zwrócił na siebie uwagę reportera radiowego Celso Garcii. To właśnie Garcia namówił ojca młodego Zico na testy w bardziej prestiżowym klubie – Flamengo.

Kariera klubowa Zico

Początki we Flamengo i rozwój

Początki kariery Zico we Flamengo w latach 1971–1972 wymagały od niego ogromnego wysiłku. Początkowo był zbyt słaby fizycznie na profesjonalny futbol, dlatego przeszedł rygorystyczny program rozwoju mięśni oraz specjalną dietę, opracowaną przez José Roberto Francalacciego. Ten intensywny trening fizyczny był kluczowy dla jego późniejszych sukcesów i pozwolił mu sprostać wymaganiom zawodowego sportu.

Sukcesy z Flamengo

Podczas swojego pierwszego, niezwykle owocnego okresu we Flamengo, trwającego od 1971 do 1983 roku, Zico poprowadził klub do jego najbardziej chlubnych zwycięstw. Wśród nich znalazły się triumfy w Copa Libertadores w 1981 roku oraz w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku. Dodatkowo, jego wpływ na drużynę zaowocował zdobyciem czterech tytułów mistrza Brazylii. Zico jest absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem strzelonych bramek – zdobył ich imponującą liczbę 508 w 731 meczach, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tego klubu. Jego sylwetka na zawsze wpisała się w historię „Rubro-Negro”.

Piosenka brazylijskiego piosenkarza Jorge Ben Jora, zatytułowana „Camisa 10 da Gávea”, dodatkowo wzmocniła mistyczną aurę wokół numeru 10 noszonego przez Zico w barwach Flamengo.

Transfer do Udinese i Serie A

W 1983 roku Zico przeniósł się do włoskiego klubu Udinese za kwotę 4 milionów dolarów. Transfer ten wywołał ogromne kontrowersje i gorące protesty wśród kibiców w Udine, którzy nawet krzyczeli „Albo Zico, albo Austria”, gdy włoska federacja piłkarska (FIGC) początkowo blokowała jego przybycie. Mimo tych przeszkód, Zico udowodnił swoją wartość. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił 19 goli, ustępując jedynie Michelowi Platiniemu o jedno trafienie, i to pomimo rozegrania o 4 mecze mniej z powodu kontuzji. Jego gra we Włoszech była dowodem na to, że jest jednym z najlepszych zawodników na świecie.

Powrót do Flamengo i kontuzja

Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, kariera Zico została brutalnie przerwana przez poważną kontuzję kolana. Doznał jej po faulu Márcio Nunesa z drużyny Bangu. Uraz ten na wiele miesięcy wyłączył go z gry, znacząco wpływając na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku. Mimo tej trudnej sytuacji, jego determinacja pozwoliła mu wrócić na boisko.

Kariera w Japonii (Sumitomo Metals/Kashima Antlers)

W 1991 roku Zico zdecydował się przerwać emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później przekształcił się w Kashima Antlers. Jego przybycie miało ogromny wpływ na rozwój nowo powstałej J1 League. Pomógł on znacząco wypromować tę ligę i stał się lokalną legendą, znaną jako „Bóg Futbolu”. Jego obecność w Japonii, gdzie od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego Kashima Antlers, świadczy o jego głębokiej i trwałej więzi z tym krajem i jego piłką nożną.

Zico jest autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League, kiedy to jego Kashima Antlers pokonały Nagoya Grampus 5:0. To wydarzenie z 1993 roku podkreśliło jego natychmiastowy i znaczący wpływ na japoński futbol.

Kariera reprezentacyjna Zico

Debiut Zico w reprezentacji Brazylii miał miejsce podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. W tych eliminacjach strzelił decydującego gola przeciwko Argentynie. Jednak brak powołania na same igrzyska w Monachium był na tyle bolesnym rozczarowaniem, że o mało nie porzucił futbolu. Mimo tego trudnego początku, jego droga w reprezentacji okazała się niezwykle bogata.

Zico wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w 1978, 1982 i 1986 roku. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal. Mimo braku triumfu w mistrzostwach świata, jest powszechnie uznawany za najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nigdy nie wzniósł tego prestiżowego pucharu. Podczas Mundialu w 1978 roku doszło do kontrowersyjnej sytuacji; sędzia Clive Thomas nie uznał jego gola głową przeciwko Szwecji, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. Jest on również piątym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii z 48 oficjalnymi golami zdobytymi w 71 występach w barwach „Canarinhos”. Jego wkład w historię brazylijskiej piłki nożnej jest niepodważalny.

Nagrody i wyróżnienia Zico

Pozycja Zico wśród największych legend sportu została potwierdzona w 1999 roku, kiedy to zajął siódme miejsce w prestiżowym głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia. Jego niezwykłe umiejętności zostały docenione również przez samego Pelégo, który w 2004 roku umieścił go na liście FIFA 100 – zestawieniu najlepszych żyjących piłkarzy na świecie z okazji stulecia federacji. Zico dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, zdobył tytuł Piłkarza Roku przyznawany przez renomowany magazyn „World Soccer Magazine”. Szczególne uznanie jego wkładu w rozwój japońskiej piłki nożnej znajduje wyraz w fakcie, że przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii postawiono na jego cześć pomnik.

Styl gry i umiejętności Zico

Zico był uosobieniem klasycznej „dziesiątki” – kreatywnego rozgrywającego o doskonałej wizji pola. Znany był z popisowych podań bez patrzenia (tzw. no-look passes) oraz wyjątkowej techniki dryblingu, która sprawiała, że obrońcy mieli ogromne problemy z jego zatrzymaniem. Uznaje się go za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii. Według szacunków zdobył z nich imponującą liczbę 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika polegała na mocnym wychyleniu ciała do tyłu, co nadawało strzałom niezwykłą moc i precyzję.

Mimo że naturalnie był prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal taką samą precyzją. Ta wszechstronność czyniła go niezwykle nieprzewidywalnym dla rywali i pozwalała mu skutecznie operować na wielu pozycjach ofensywnych. Jego styl gry, łączący geniusz techniczny z inteligencją taktyczną, tworzył z niego prawdziwy piłkarski mit.

Kariera trenerska i administracyjna Zico

Po zakończeniu kariery zawodniczej Zico podjął się wyzwań trenerskich i administracyjnych. Jako trener odnosił sukcesy z reprezentacją Japonii, prowadząc ją do zwycięstwa w Pucharze Azji w 2004 roku i uczestnicząc z nią w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku. Prowadził również tureckie Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, co stanowiło historyczne osiągnięcie dla tego klubu. Zico pełnił również funkcję Ministra Sportu w Brazylii, przez około rok, w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tym okresie wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, wykazując się również zmysłem organizacyjnym.

Kontrowersje z udziałem Zico

Kariera Zico nie była pozbawiona trudnych momentów i kontrowersji. Podczas gry w Udinese we Włoszech został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sprawa znacząco przyspieszyła jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku. Inna znacząca sytuacja miała miejsce w ćwierćfinale Mistrzostw Świata 1986 przeciwko Francji. Zico, wchodząc z ławki jako rezerwowy, zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry. Ten niewykorzystany rzut karny mógł potencjalnie zapewnić Brazylii awans do dalszej fazy turnieju, co do dziś pozostaje jednym z gorzkich wspomnień jego kibiców.

Ciekawostki z życia Zico

Postać Zico stała się inspiracją dla sztuki. Brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć utwór zatytułowany „Camisa 10 da Gávea”. Ta piosenka pomogła zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 noszonego przez Zico w barwach Flamengo. Kolejnym niezwykłym osiągnięciem Zico było autorstwo hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League. Miało to miejsce, gdy jego Kashima Antlers pokonały Nagoya Grampus 5:0, co podkreśliło jego natychmiastowy wpływ na japoński futbol. Jego kariera w Japonii, obejmująca lata takie jak 2009, 2011, 2014, była kluczowa dla rozwoju tamtejszej ligi.

Zico, jako piłkarz, miał niezwykły wpływ na rozwój japońskiej piłki nożnej, co zaowocowało jego statusem „Boga Futbolu” w tym kraju.

Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych postaci w historii futbolu, którego wirtuozeria i wpływ na grę przekraczają wszelkie granice. Jego niezrównane umiejętności techniczne, zwłaszcza mistrzowskie egzekwowanie rzutów wolnych i wizja gry, stanowią inspirację dla kolejnych pokoleń zawodników, a jego bogata kariera klubowa i reprezentacyjna na zawsze zapewniły mu miejsce w panteonie największych piłkarzy wszech czasów.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)